Power(less)

Vanmorgen werd ik vrij ‘fit’ wakker en man wat was ik daar blij mee! Tot ik na de controles me ging opfrissen, mijn lijf wilde gewoon niet echt! Zo moe! Zo’n inspanning kostte dat ineens dat ik al begon te kokhalzen! Maar er kwam niks uit!

Daarna in plaats van op de fiets, toch maar even op bed gaan liggen, het was even op! Toen ik overeind wilde komen overviel me weer een vlaag van misselijkheid en toen kwam niks anders dan mijn maagsappen er weer uit zetten! Aangezien ik niks eet is het best bizar dat er nog wat uit kan komen!

Gelukkig was mijn lieve man er weer die heen en weer rende met doekjes en spuugzakjes!! Als het andersom was geweest hadden we een probleem gehad denk 😂

Mijn lichaam begint echt op te raken! Ik val de afgelopen dagen elke dag een kilo af en hoe goed ik ook mijn best doe, hier kan ik niks meer tegen in brengen. Mijn vader zei vandaag nog tegen me: je mag jezelf ook toestaan om ziek te zijn he! Tja! Ik doe heel hard mijn best om zoveel mogelijk te doen alsof ik niet ziek ben! Zoveel mogelijk normaal te doen.. terwijl er op dit moment niks normaals aan mijn lichaam is!

Ik kan met 100% zekerheid zeggen dat dit tot nu toe het zwaarste is wat ik ooit meegemaakt heb! En dat het op de hele slechte momenten wel is voelt als hel op aarde! Hoe dramatisch dat ook klinkt en daar hou ik eigenlijk helemaal niet van! Maar het wordt denk ik enorm onderschat hoe zwaar deze behandeling fysiek, maar net zo erg mentaal is. Ik heb dat zelf ook onderschat. En dan mag ik eigenlijk nog niet eens klagen, gezien ik er wederom een koortsvrije dag op heb zitten! Het kan nog erger! En daar hou ik me dan maar aan vast!

Ik heb mezelf vandaag uiteindelijk toch nog op de fiets gehezen en wel 5 minuten gefietst! Euforie allom aangezien ik niet verwacht had dat te redden vandaag! Ik heb veel in de stoel gezeten en de oefeningen verder maar gelaten voor wat het was! Zitten was sport genoeg vandaag!

Ik ben altijd enorm streverig, maar enorm onzeker over mijn eigen kunnen! Ik leer mezelf nu zoveel beter kennen en ben blij dat ik gezegend ben met een positief karakter en dat er blijkbaar toch meer in me zit dan ik ooit verwacht had!

19 gedachten over “Power(less)”

      1. Hoi Linda,

        Ook ik volg je via een bekende. Jeetje zeg wat ben jij moedig en sterk pffftttt.
        De ziekte sclerodermie komt mij niet onbekend voor, mijn schoonvader had deze ziekte ook.
        Helaas is hij overleden, niet aan deze ziekte maar aan longemfyseem.
        Hij had wel de symptomen, zoals koude en witte vingers en rode plekjes in zijn gezicht.
        Ik wens jou onwijs veel sterkte, maar als ik je verhaal zo lees heb jij dat niet nodig, jij bent gewoon al sterk en je gaat dit gevecht heeeeeeel lang winnen……misschien zelfs overwinnen……!

        1. Wat een super lief bericht!!! Heel erg bedankt, doet me heel goed! Wat heftig van je schoonvader zeg 😔 Ik ga voor de overwinning! 💪🏻

  1. Beste Linda Je kent mij wel niet maar ik lees van jou strijd via een oud collega van mij Pff Het grijpt mij iedere keer weer aan, maar dat komt omdat ik het van dichtbij heb meegemaakt. Respect voor jou man die jou bijstaat in deze moeilijke strijd. Ook mijn zoon heeft zo een tijd langs de zijlijn gestaan. Heel veel kracht en liefde toegewenst. Gr Ingrid

    1. Wat heftig dat je het zelf van dichtbij meegemaakt hebt! Bedankt voor je lieve bericht! Ook naar Chris toe! Voor hem is het ook enorm zwaar! Ik hoop dat bij jullie alles nu goed gaat! Veel liefs!

  2. Go Girl..
    Hou vol meiske ! Mijn Suuske heeft het ondergaan en er is echt licht aan het einde van de tunnel… ook al zijn er momenten dat je dat lichtje ff niet ziet.. het is er

    kus
    freek

  3. Lieve Linda, andersom doe jij het ook, weet ik zeker en je vader heeft gelijk je mag ook ziek zijn al wil je dat zelf niet,jij bent sterk meis je komt hier doorheen. Groetjes van ons!!!

  4. Lieve Linda,

    Ik noem je zo omdat jouw vlogs me zó raken, zó intens geschreven, dat het voelt alsof ik je ken!! Ik volg je omdat ik mensen om heen op jou zie reageren… Wat een vechter ben je, wat heb ik daar een bewondering voor… Je vader heeft gelijk, je mag ziek zijn… Je vader ziet jouw strijd, en wat het met jou doet. Ook jouw Hemelse Vader ziet dat! Mooi om te lezen dat jij je dat zó voelt!! Hij laat noóit los wat Zijn hand begon!! Vergeet dat nooit!! Ik wens je heel veel kracht toe, jou, maar ook die bikkel van een man van je!! Respect ook voor hem!! Zet ‘m op en denk goed om jezelf…

    Lieve groet, Jose

  5. Ja Linda, nu zeg je wat je gisteren mij ook schreef. En wat je vader zegt…sta jezelf ook even toe om ziek te zijn. Een dagje niet flink zijn maar toegeven kan misschien wel even rust geven. Iedereen probeert jou op te beuren. Maar jij probeert in je eentje iedereen op te beuren. Hoeft niet. Denk aan jezelf en je allerliefste Chris en je ouders. Sterkte meis 💚

  6. Lieve Linda,

    Ik hoop niet dat je vader het leest, wat ik nu ga zeggen, want dat krijg ik dan vast een keer van hem te horen in flauwe grap-vorm ;-), maar het is een wijze man. Je mag ziek zijn. Het is heel naar en vervreemdend als je hoofd van alles wil, maar je lijf niet gehoorzaamt. Petje af, voor hoe je het doet. Lin, de kunst is om tegen je ziekte te blijven vechten, maar tegelijk niet tegen jezelf te vechten. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan en de beste stuurlui…

    Ik hoop op een betere dag voor je vandaag,

    Andy McB.

  7. Je doet het zo knap en je mannetje ook!
    Jullie zijn meer dan overwinnaars!!
    Zoek maar eens op, mooi opwekkingslied, alhoewel ik denk dat je hem al wel gehoord hebt als je naar de top 100 luistert!!😘

  8. Dag Linda, via een collega van mij ben ik op jouw site terecht gekomen en heb ik jouw verhalen gelezen. Wat moet je veel ondergaan en je bent super positief en sterk. Heel veel respect daarvoor. Ik kan je zeggen dat ik ook sclerodermie heb en wel systemisch. Mijn longen zijn er ook bij betrokken. Het is ontdekt toen ik 48 jaar was. Het begon idd met de blauwe handen en opgezet. En mijn conditie ging heel licht achteruit. Bij toeval is de longarts er achtergekomen. En dan begint het “feest”. Eerst het schokmoment, angsten, spanning en toen kreeg ik een omslag van ik ga ervoor. Deze ziekte krijgt me niet klein. Vanuit Ede ook doorverwezen naar Nijmegen. 12 Endoxan (chemo) infusen gehad en die sloegen aan. Wat waren we dankbaar en blij. Ik ben inmiddels 7 jaar verder en vrij stabiel. Gebruik nu tabletten Cell-cept. Daar reageer ik positief op tot nu toe.
    Ook mijn gezicht is veranderd en mijn handen wat vergroeid. Longen zijn stabiel. Ik werk nog 4 dag delen. Beweeg zoveel ik kan en probeer er positief in te staan. Probeer ook zoveel mogelijk rust te nemen. Want ben best wel snel moe. Maar je kijkt anders naar het leven. Ben blij met elke dag en geniet bewust van het leven. En dat hoeven absoluut geen grootse dingen te zijn.
    Ik wens je ongelooflijk veel sterkte toe en hoop dat het heel goed aan mag slaan.
    We wonen dicht bij elkaar. Woon in de wijk Kernhem in Ede.
    Ik hou niet van een lotgenoten vereniging. Ik leef mijn leven op mijn manier. Wel heb ik nog contact met een vrouwtje die het zelfde heeft. We hebben toen gelijktijdig de chemo’ s gehad. We gaan gelijk op in deze situatie. Zij is ook stabiel.
    Wens je ontzettend veel sterkte en ook de mensen om je heen.
    Lieve groet Nel Ringma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *